Vuurwerk

Toen wij ons huidige huis betrokken kwam P. als eerste langs om kennis te maken. Hij gaf ons tips en leende ons gereedschap. Zijn handen konden maken wat zijn ogen zagen. P. werkte bij de brandweer en kende iedereen in de straat. Toen zijn zoon werd geboren gingen we op kraambezoek. We aten beschuit met muisjes in de ziedende zon. Nog geen twee jaar later kregen zij een dochter. Soms maakte ik een praatje met hem, als ik hem tegenkwam op straat. Op een dag zat hij in het speeltuintje met zijn twee kinderen, vier en twee destijds, met zijn hoofd gebogen. Ik vroeg hem hoe het ging. Half in tranen antwoordde hij dat zijn vrouw kanker had. Een keer zag ik haar nog met een hoofddoek voorbij fietsen. Niet veel later overleed ze, halverwege november, vijfendertig lentes jong. Dat jaar, met oud en nieuw, had zich een grote vriendengroep bij hem thuis verzameld. P. was altijd al een groot liefhebber van vuurwerk geweest en schoot zeker voor honderden euro’s de lucht in. Maar nu zijn vrouw was overleden en zij een sterretje aan de hemel was geworden, kreeg het vuurwerk een andere betekenis. Samen met zijn vrienden en zijn kinderen stak hij het spul af. Deze lichtjes sturen we naar mama, sprak hij geëmotioneerd. En de knallen zijn bedoeld om mama te laten weten dat we het hele jaar aan haar zullen denken.

Er kwam een nieuwe vrouw, met twee kinderen. Het leven leek P. toe te lachen. Toen ik eens een pakketje dat voor mij was bestemd bij hem ging ophalen zag ik in de vensterbank de rouwkaart van de moeder van zijn kinderen met daarop een grote foto van haar. Mama was nog niet vergeten. Ik bedacht me hoe moeilijk dit moet zijn geweest voor zijn nieuwe lief. Er ging een tijd voorbij. Twee jaar geleden stopte een trouwauto voor hun huis en ik zag vanuit de slaapkamer hoe zij instapten en de hoek omsloegen. Een paar weken later trof ik hem bij het grasveldje in de straat en feliciteerde hem met zijn huwelijk. Het bleek een moetje. Ook bij hem was kanker geconstateerd. Het was uitgezaaid en de overlevingskans was zeer klein. Hij keek naar zijn kinderen die vrolijk ronddartelden in de speeltuin en hij brak. Hun mama was iets meer dan drie jaar geleden heengegaan en nu was het zijn beurt. Ik wenste hem veel sterkte en zei dat hij kon aankloppen wanneer hij daar behoefte aan had. Vier maanden later trof ik hem arm in arm met zijn nieuwe vrouw in het dorp. Hij zag er slecht uit en wachtte op de dood. Met oud en nieuw stak hij vermoedelijk voor de laatste keer vuurwerk af met zijn kinderen. Om hun mama te herdenken. Hun mama, waarvan het beeld waarschijnlijk was gereduceerd tot de foto in de erker. Tot diep in de nacht werd de hemel verlicht.

Een jaar later, december vorig jaar, overleed P., vierenveertig jaar, in de bloei van zijn leven. Zijn zoon was acht en zijn dochter zes. Het was begin december en ijzig koud. Voor hij de oversteek maakte had hij samen met een vriend nog de boeiboorden van zijn huis geschilderd. Hij wilde zijn vrouw niet met dat probleem opzadelen. Hij hing lachend met een tuigje in de lucht, zijn haar geblondeerd. Er staan nu twee rouwkaarten op de vensterbank. Op de hoek van de straat klinken al de hele dag harde knallen, als de schemering zijn intrede doet, lanceren ze het siervuurwerk. Broer en zus staan op de stoep en hebben samen plezier. Hun papa, de brandweerman, heeft hen alles geleerd. Ik hoop dat ze nog lang samen vuurwerk kunnen afsteken, sier- en knalvuurwerk, om lichtjes naar hun papa en mama te sturen, en om hen te laten weten dat ze het hele jaar aan hen zullen denken.